Dog Sledding – Tülin’in kızakla imtahanı

“Life is like a dog sled team. If you ain’t the lead dog, the scenery never changes..”

Bu işi kuzey avrupada olmasam hayatta yapmazdım muhtemelen. Norveç’teyim ya, köpeklere kötü davranıyorlar ya da köpekler acı çekiyor falan gibi düşünceler geçmiyor aklımdan. Mümkün değil çünkü. Doğaya ve hayvanlara insandan daha fazla değer verildiği bir coğrafyadayım, mümkün değil yanlış bir şey olması. Bu düşüncemin doğruluğunu, ilk gün balina turuna çıktığımızda 2 şeyle pekiştirmiş oldum. 1.si balinalara yaklaşım, 2.si tur rehberinin yolda dog sledding ve reindeer riding ile ilgili anlattıkları. Dog sledding’i altta zaten anlatacağım ondan reindeer riding’den kısaca bahsedeyim. Norveç’in karı, kızaklı geyik turlarına çok uygun değilmiş. Daha sert olduğundan geyiklere zarar verebiliyormuş. Eğer kızaklı geyik turu yapmak istiyorsanız Lapland’ın Finlandiya ya da İşveç’teki bölgelerine gitmeniz daha doğruymuş. Tromso’da da yapan az da olsa firma varmış. Bunlar da geyikleri süreli zamanla burada tutuyorlarmış. Yanlış hatırlamıyorsam 2 haftada 1 geyikleri Finlandiya’ya götürüp dinlendiriyorlarmış ve 2 haftadır orada dinlencede olan geyikleri alıp geliyorlarmış. Bu konudaki kurallar oldukça katıymış ama zaten dedimya tüm tur şirketleri için hayvanların önem sırası insanınkinden yüksek durumda..

Biz dog sledding turuna Tromso’daki 3. ve son günümüzde Villmarkssenter ile çıkmayı planlamıştık. Böyle ikimizde kızağa oturup, kızağımızı süren bir rehber eşliğinde manzaranın tadını çıkartmayı planlıyorduk. Herşey ayarlanmış, gayet düzgün bir şekilde planlanmışken,ilk günümüzde gelen bir mail ile tüm hayallerimiz suya düştü. Kar olmadığından dolayı turu iptal ediyoruz diyordu mail. İsterseniz alalım sizi, gelip köpeklerle vakit geçirebilirsiniz ama kızak sürüşü mümkün olmayacaktır yazıyordu. Bu arada, sırf bizimki değil, kar olmadığı için tüm tur şirketlerininki iptal olmuş. Kiminle konuşsak aynı şeyi söylüyordu. Neyse bu da bu gezinin ters gideni olsun diye düşünmeye başlamıştıkki, gece kuzey ışıkları turuna beraber çıktığımız çinli bir çift dediki; bizimki de iptal oldu ama sonra %100 çıkma garantisi veren başka bir tur bulduk. Adı Lyngsfjord Adventure, bir deneyin isterseniz dediler. Duyar duymaz bakmaya başladık ama yok 21’i için bütün turlar dolu. Arada boşalan iptal eden olur mu diye 2 saatte 1 kontrol ettim desem yalan olmaz, mail falan da yazdım ama yok yok. Neyse anlattım ya teleferikte mahsur kaldık diye, o arada hadi dedik arayalım bunları olur mu olur, belki çok acındırırsak kendimizi 1 kızak eklerler falan.. Türküz işte ne olsa hamurumuzda var 🙂 Neyse çok detay vermeyeceğim, biz şanslılar kendimizi tura dahil ettirdik 🙂

Sabah 8’de aldı tur otobüsü bizi ve ana karada yaklaşık 1,5 saat içeri girdikten sonra Camp Tamok’a vardık. Kıyafetlerimizi giydiğimiz gibi köpeklerin yanına (arada bir de kar motoruyla kısa bir tur var ama yani buzun üstünde çığlık çığlığa bir Tülin var orada, oraya hiç girmeyeceğim) O köpeklerin güzelliği, o heyecanları kelimelerle çok anlatılacak şeyler değil, görmek yaşamak lazım. Bu turda biz sürüyoruz kızağı yani öyle yan gel yat manzarayı izle yok. Kısa bir anlatım yapıyorlar, nerede nasıl davranman lazım, nasıl tutunman, nasıl yön vermen, en önemlisi nasıl durman gerektiğine dair falan. Bizde Burcu 3 yıl önce board yaparken belini kırdığından, kızağı ben kullanacağım mecbur. Anlatımı dinleyince, dedim s.çtık (pardon)

Sauna derken??

Bakmayın bu halime off off

Gittik köpeklerimizle tanışıp kaynaşmaya 🙂 Birini seviyorsun diğeri kıskanıyor, ona geçiyorsun öbürü atlıyor görmeniz lazım 🙂 Rehber geldi yanımıza, dedi ki, sizi grubun en arkasına koyacağım. Ama sakin olun köpekleriniz çok güçlü köpekler, hiç zorlanmayacaksınız (hakikaten zorlandığımız tek şey köpekleri durdurabilmek oldu) 4 kızaklı gruplar halinde çıkıyorsun tura ve tur 1,5 saat sürüyor. Arada bi 5 dakika dinlenme ya da şoför değiştirme molası veriyorsun sonra devam ediyorsun. Biz bütün turu az kar bol buz üzerinde yaptık. O yüzden kontrolümüz normalden daha zordu. Hatta dönüşte, bir virajı alamayıp hep beraber karların içine de uçtuk 🙂 Önce gelip köpeklere baktılar inanın 🙂 Rehber, “bu zamana kadar düşmemiş olmanız büyük başarı” gazını verince, hiçbir şey olmamış gibi yola devam ettik 🙂 Dönüp kızağı park edip yere indiğimde, gerçekten bacaklarım ve kollarım titriyordu ama iyi ki yapabilmişiz bu turu iyi ki.

Birkaç detay;

Gidiş rotası kızağı kullanmak için daha az güç gerektiriyor. Dönüş daha zor.
Köpekler özellikle turun başında koşarken sürekli tuvaletlerini yapıyorlar, şaşırmayın.
Ayaklarınız sürekli karın içinde olduğu için bir süre sonra üşüyor. Bu turda mutlaka ayak ısıtıcılardan kullanın
Kızağı kullanan kişinin fotoğraf çekmesi falan mümkün değil. Oturan o sarsıntıda ne çekebilirse o.
Kızağı kullanırken öyle manzarayı (ki hakikaten muhteşem bir doğada yapıyorsun bu turu) doyasıya seyredeceğim falan olmuyor maalesef. Bu manzaranın hiç tadını çıkartamıyorsun demek değil ama hem yolu hem de köpekleri sürekli kontrol etmen gerekiyor. Hele köpekler, inanılmaz oyuncu olduklarından, birbirlerine bulaşırlarken ipe dolanabiliyorlar. Durup onları kurtarman gerekiyor.
Köpekler hızlılar. Gerçekten çok hızlılar. Koşmak için can atıyorlar ve sen durdurduğunda hepsi birden dönüp “yahu gidiyorduk ne güzel, ne oldu, niye durduk” edasıyla suratına bakıyorlar 🙂 (beceremedik bunun videosunu çekmeyi)
Özellikle kullanansan, inanılmaz sıcaklayıp terliyorsun. Oturan da o adrenalinle terliyor ama kullanan gibi değil. Bizim önümüzdeki adam tulumun içinden montu çıkartmamış tur başında. Ortada bir yerlerde sıcaktan fenalık geçirdi, bi 5 dakika durmak zorunda kaldık.